Vertrouwen hebben in anderen

Je bent als naaste nauw betrokken bij het leven van je familielid. En je wilt er graag op kunnen vertrouwen dat het ook in de toekomst goed zal gaan. Je weet meestal heel goed dat het in de toekomst niet precies zo zal gaan als het altijd ging. Je realiseert je dat anderen het anders zullen doen. Belangrijk is dat anderen het op hun manier óók goed doen en dat het goed zal gaan met je familielid.

‘Wij hebben in coronatijd eigenlijk pas gemerkt dat ons kind zo kon communiceren dat iedereen in zijn omgeving weet wat hij nodig heeft. Met een team met ook nieuwe mensen die zijn komen werken in die tijd, terwijl wij er niet waren. We zijn daar heel gelukkig mee. Dat heeft ons veel vertrouwen gegeven in het team, maar ook in ons kind. Hij kan dus drommels goed vertellen wat hij nodig heeft, want hij is gelukkig en mensen begrijpen hem.’
(moeder)

De vraag ‘Wat als ik het niet meer kan?’ is een moeilijke vraag voor alle naasten. Je ervan bewust worden (IT2.2), erover praten (IT6.2), beslissingen nemen (IT6.2) en afspraken vastleggen (IT7.1) kunnen rust geven.

Ook als je het hebt geregeld met je kinderen of anderen, kunnen er nog vragen de kop opsteken. Gaan ze het wel doen zoals je met hen hebt afgesproken? Doen ze het wel echt? Hoe gaat het verder met de gezondheidszorg? Doen ze het wel met hun hart? Vaak ligt er verdriet aan de basis van dit soort vragen (IT5.1). Verdriet dat mensen al hun hele leven met zich meedragen en dat niet overgaat als is besproken en vastgelegd wat er gaat gebeuren als je het niet meer kan. Maar het kan wel rust geven als je iemand verzorgd achterlaat, zowel financieel, qua zorg en welzijn als op al die andere belangrijke levensdomeinen. Je hoeft het niet los te laten, maar het is fijn om het te kunnen laten rusten (IT2).

‘Als je het regelt, krijg je een stukje gemoedsrust. Als je het niet doet, dan heb je een onrustig gevoel van: nou, jongens hoe gaat dat straks? En je maakt je natuurlijk altijd meer zorgen over een kind met een verstandelijke beperking dan over je kinderen die zijn uitgevlogen en hun eigen leven hebben. Het geeft rust. Gemoedsrust. Ik hoef me geen zorgen te maken als ik het straks onverhoopt zelf niet meer kan.’
(vader, 74 jaar)

 

Wat vind je ervan? Laat hier je reactie achter.